Scena 2 (74) 2013

Scena 2 (74) 2013

Doniosła rocznica
Urodziłem się z początkami słowa –
z Andrzejem Sewerynem rozmawia Ewa Uniejewska. … 2

60 lat reduty słowa
Marian Grześczak – Poezja powoływana do życia … 6

Teatr alternatywny
Lech Śliwonik – Pisma zebrane, wydane, przemilczane … 9
Marzenna Wiśniewska – Teatr spięty Klamrą … 11 Czytaj dalej Scena 2 (74) 2013

Scena 4 (76) 2013

Scena 4 (76) 2013

Rozmowa SCENY
Nawiedzeni artyści czekają na cud. Ja do nich nie należę…
– z Janem Englertem rozmawia Ewa Uniejewska … 2

Życiorysy
Eduard Koczergin – syn Bronisławy Odyniec (2) … 7

Mistrzowie słowa
Maria Dąbrowska o Wojciechu Siemionie … 10

Scenopis
Janusz Majcherek – Wszystko już było… … 12 Czytaj dalej Scena 4 (76) 2013

Gdzie jesteśmy, dokąd zmierzamy…

„Jubileusz 60-lecia Teatru Lalek Pleciuga w Szczecinie przygotowano z niezwykłym rozmachem, wplatając go w kilkumiesięczny projekt Teatr i miasto: przestrzeń świętowania / przestrzeń codzienności. Liczba wydarzeń była imponująca. Działaniami objęto większą część miasta, angażując zarówno widzów najmłodszych jak i dorosłych, a przy okazji skupiając szerokie grono sympatyków, teoretyków i twórców teatru lalkowego. Spośród wielu imprez warto wymienić konkurs na plakat do spektaklu Bajki samograjki w reżyserii Anny Augustynowicz, który wieńczył obchody jubileuszu, warsztaty streetartowe, aktorskie, cyrkowe oraz łączące pokolenia „60+6” (dla dziadków i wnucząt), gry miejskie i wspólne sadzenie krokusów na Placu Teatralnym.

Czytaj dalej Gdzie jesteśmy, dokąd zmierzamy…

Eduard Koczergin – syn Bronisławy Odyniec (2)

Kiedy Towstonogow zapraszał trzydziestopięcioletniego Koczergina do stałej współpracy, sam dobiegał lat sześćdziesięciu, z których na kierowanie BDT zeszło szesnaście; swój teatr uczynił w tym czasie jedną z czołowych scen Rosji. Koczergina znał już z kilku wspólnych realizacji i u siebie, i na innych scenach; teraz mieli na niemal dwie dekady (Towstonogow umrze w 1989 roku) stworzyć stały duet o wyjątkowym w rosyjskim teatrze tych lat dorobku i znaczeniu. Zaczęli od Aleksandra Wampiłowa („Zeszłego lata w Czulimsku”) i Wasilija Szukszyna („Ludzie energiczni”), skończyli Gorkim („Na dnie”) oraz zrealizowanym w Princeton w USA Czechowem („Wujaszek Wania”), doprowadzając liczbę wspólnych realizacji do trzydziestu. Mimo różnicy wieku i pozycji, wspólny język i metodę pracy wykształcili szybko.
Czytaj dalej Eduard Koczergin – syn Bronisławy Odyniec (2)

Maria Dąbrowska o Wojciechu Siemionie

„28.II.1960, niedziela. Wczoraj z największym trudem zapewniłyśmy sobie bilety na występ Wojciecha Siemiona w Studenckim Teatrze Satyryków (Leszno 76). Siemion wypełnia sobą cały program. Powiedzieć – recytuje, odgrywa, przechodząc niekiedy w nucenie, ogromny repertuar tekstów ludowych – to jest nic nie powiedzieć. Siemion stwarza „ósmy cud folkloru”, wobec którego nawet „Mazowsze”, które uważałam dotąd za wyjątkową na materii folkloru kreację – zdaje się banałem.

Czytaj dalej Maria Dąbrowska o Wojciechu Siemionie