Przejdź do treści

Syrena nad Tamizą

Jubileusz londyńskiego Teatru Dla Dzieci i Młodzieży

Działający w Londynie nieprzerwanie od 1959 roku Teatr Dla Dzieci i Młodzieży SYRENA, można nazwać swoistym fenomenem. Z kilku powodów, które po- staram się wyłożyć w tych historycznych głównie rozważaniach. Na to określenie zasługuje przede wszystkim jego założycielka, Regina Kowalewska – niezwykły człowiek teatru, reżyserka, pedagog, dyrektorka. Jej dziecięce marzenia o wy- stępowaniu w teatrze, po latach nauki i studiów, przeobraziły się w powołanie. W gimnazjum miała szczęście być uczennicą wspaniałego pedagoga Lucjusza Komarnickiego, twórcy idei nowoczesnego teatru  szkolnego,  autora  pionierskich książek Teatr szkolny oraz Czarodziejstwo teatru. Dla Komarnickiego teatr w szkole nie miał być popisem przed publicznością, ale drogą rozwoju twórczych możliwości.  Czytaj dalej „Syrena nad Tamizą”

Ból istnienia łagodzony Miłością

Etno-misterium na scenie

Majową porą A.D. 2024 otrzymaliśmy nową, teatralną, poetycką i muzyczną interpretację problemu starego jak trawa – miłości zalecanej przez Naturę, kulturę ludową i z pewnością też – chociaż przez mękę – przez samego Pana Boga.

Broszura programowa ułatwia rozu- mienie spektaklu. Remigiusz Mazur–Ha- naj uwydatnia rolę pieśni jako tej warto- ści sztuki, która ponad–słownie wyraża nadzieje, zmagania o trwanie biologiczne i poprawę warunków życia w społeczeń- stwach bliskich pracy około ziemi – orki, siania i zbierania, w społecznościach, gdzie łączenie par ludzi aranżowały do XIXw. pokolenia starsze, bystrzy pośrednicy, a kojarzono małżeństwa tak, jak się mniej więcej łączy dwa kawałki gruntu. Warto dodać, że jednym z najbardziej efektow- nych momentów inscenizacji wesel przez aktualnie działające teatry wiejskie bywa- ją krasomówcze targi majątkowe za sto- łem, z udziałem rodziców Młodych.

Czytaj dalej „Ból istnienia łagodzony Miłością”

…wprowadzał nas w świat aktorskich odkryć

Jan Kreczmar i ZbigniewCybulski w filmie Jerzego Haasa Szyfry (1966).
Jan Kreczmar i Zbigniew
Cybulski w filmie Jerzego
Haasa Szyfry (1966).

„Jest wiele powodów, dla których należy przypominać Jana Kreczmara, wybitnego aktora i pedagoga. Minęła w zupełnej ciszy pięćdziesiąta rocznica odejścia artysty, a powód jeszcze bardziej oczywisty wiąże się z mijającą rocznicą 90–lecia powstania warszawskiej szkoły teatralnej, obecnie Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza. Pisaliśmy już o tej rocznicy na łamach „Sceny”, ale Kreczmarowi należy się miejsce osobne.
Czytaj dalej „…wprowadzał nas w świat aktorskich odkryć”

Scena 1-2 (113-114) 2023

Scena 1-2 (113-114) 2023
Scena 1-2 (113-114) 2023

Jan Kreczmar – dwie rocznice
Barbara Osterloff – …wprowadzał nas w świat aktorskich odkryć
Aktor – nauczyciel – rektor – oprac. Redakcja Sceny

Ziemia i niebo
Wacław Oszajca – Moje po Kaszubach wędrowanie…

Twórca osobny
Lech Śliwonik – Gorący w swoim niezmiernym zimnie…
O Jerzym Krechowiczu i Teatrze GALERIA

W kręgu słowa – 68. OKR
70 – Zarząd Główny TKT
Tomasz Miłkowski – Sama na scenie
Michał Kurek – Cichy jubileusz – dobre perspektywy
Aneta E. Kaliściak – Poetyckie mosty…

Malak i Herbert – listy
Lech Śliwonik – Kazał mi powiedzieć, że te listy istnieją (4)
Mam zapiekły wstręt do lirycznych ornamentów (cz. IV)
Korespondencja – lata 90
Katarzyna Flader-Rzeszewska – Czas odrywa się od przestrzeni
Krzysztof Mrowcewicz – Cisza i zgiełk historii

Festiwal szkół teatralnych
Sławek Gastecki – Startujemy do gry – na scenie

Teatralne sejmikowanie
Lucjan Cehl – 50+, zatem jesteśmy w Stoczku

Pożegnania
Zdzisław Dąbrowski (1930 – 2022)
Antoni Śledziewski (1929 – 2023)
Jerzy Kuczera (1953 – 2023)

Postoje słowa
Konkursy recytatorskie w Polsce – przewodnik Oprac.
Michał Kurek i zespół SCENY

NOTY – Wydarzenia informacje

Dokumentacja
68. Ogólnopolski Konkurs Recytatorski – z protokołów jury turniejów finałowych: recytatorski, poezja śpiewana, teatry jednego aktora.

Ironia i głębsze znaczenie…

Ja, Feuerbach w Teatrze Dramatycznym – próba; Tadeusz Łomnicki oraz (od lewej) Krzysztof Stelmaszyk, Aleksandra Semenowicz, Mirosław Guzowski, Ryszard Adamski, Jarosław Gajewski, Jarosław Kilian. Fot. Archiwum autora.
„Ja, Feuerbach” w Teatrze Dramatycznym – próba; Tadeusz Łomnicki oraz (od lewej) Krzysztof Stelmaszyk, Aleksandra Semenowicz, Mirosław Guzowski, Ryszard Adamski, Jarosław Gajewski, Jarosław Kilian. Fot. Archiwum autora.

Zawsze miałem dystans do teatralnych anegdot i dykteryjek, dotyczących żywotów artystów. Doświadczyłem ich siły rażenia w Teatrze Polskim. Po wybitnych dyrektorach Kazimierzu Dejmku i Andrzeju Łapickim, odziedziczyłem „rzadką kolekcyję motyli, będącą teraz w zastawie”. Miałem szczęście pracować m.in. z Lechem Ordonem, Wiesławem Michnikowskim, Niną Andrycz, Bogdanem Baerem, Wiesławem Gołasem, Januszem Zakrzeńskim, Ignacym Gogolewskim, Kazimierą Utratą… Próby zamieniały się często w festiwal anegdot. Miałem do nich dystans, ale słuchałem z dużą ochotą. Cieszyły mnie, nawet kiedy po raz siódmy opowiadano historie o Schillerze, Dejmku, Axerze, Eichlerównie.

„Dawny teatr w wyświechtanej anegdocie” bywał męczący, czasem zdawał się przesłaniać istotę rzeczy, jednak… W tych anegdotach, jeśli się dobrze w nie wsłuchać, była zawsze jakaś prawda, która uwypuklała zjawiska, dotykała sedna. Czasem odsłaniała coś naprawdę ważnego. Dlatego przyjąłem propozycję. Rektor Lech Śliwonik w poważnej rozmowie (rozmowy z prof. Śliwonikiem są zawsze poważne, choć często pełne poczucia humoru i ironii) zaprosił mnie do opisania anegdotycznej strony działań pedagogicznych i artystycznych Tadeusza Łomnickiego. Czytaj dalej „Ironia i głębsze znaczenie…”

Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne. Więcej o naszej Polityce prywatności